More songs by Roxie
Description
Às vezes, as ruas familiares de repente se tornam estranhas. As mesmas paredes, as mesmas xícaras na prateleira - só o ar é diferente, mais pesado, como se alguém tivesse desligado o som da vida e deixado apenas o farfalhar da chuva. Antigamente tudo isso se chamava "nós", mas agora até o pronome se desfaz em pedaços, como uma fotografia antiga sem moldura. A música tem aquela estranha calma que vem depois da tempestade: já não dói, mas ainda não é fácil. Você simplesmente deixa ir, porque não consegue mais segurar. Queria que a chuva levasse tudo - palavras, promessas, rastros no vidro. E se a memória permanecer, que seja ao menos boa, sem arestas. Afinal, nem toda história precisa terminar bem. Às vezes, basta respirar fundo e deixar acabar. Letras: Patrick Kumor, Roxana Wengel, Kevin Mcley, Maria Dzenceljak, Carla Fernandes Produção: Hotel Torino MIX/Master: Hotel Torino Distribuição: Electronic Music. Artista: Roxana Węgiel Mglej Maquiagem: Klaudia Jóźwiak. Cabeleireiro: Maximilian Malarz Estilo: Konrad Slawinski. Direção/Montagem: David Ziemba Produtores: Artur Stronczek, Kuba Kapala, Kevin Mgley Produção: MIND PRODUCTIONS Iluminação/Câmera: Piotr Olejniczak Equipamento de luz - mídia aberta Equipe de Roxy: Klaudia Dłużak, Bartek Łoś
Lyrics and translation
Original
Znasz tu każdy kąt, a przez ciche dni zapominasz nas.
Nieznajomy wzrok, obcy dotyk rąk. Czy to nadal ja?
Może to właśnie dziś w końcu powiesz mi, że już nie czujesz nic i rozpadnie się nasz świat.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę, jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów.
Pamiętaj nas tak jak ja.
Nasz był cały świat, a ja byłam kimś, kogo chciałeś znać.
W te zwyczajne dni powtarzałeś, że zawsze będzie tak.
Powiedz, czy to był błąd? Czy Ty kochałeś jak ja?
I czego miałeś już dość skoro dziś wolisz być sam? Już wiem, że kogoś masz. Już wiem.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów. Pamiętaj nas tak jak ja.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę, jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów. Pamiętaj nas tak jak ja.
English translation
You know every corner here, and on quiet days you forget us.
A strange look, a strange touch of hands. Is it still me?
Maybe today you will finally tell me that you don't feel anything anymore and our world will fall apart.
And although I will miss you, I will, if I can, forget our everyday life.
What else needs to happen for you to tell me to my face that it doesn't matter?
Let it rain now, I won't be afraid.
I won't hold you accountable for these words.
Remember us as I do.
The whole world was ours and I was someone you wanted to know.
On those ordinary days you kept saying it would always be like this.
Tell me, was it a mistake? Did you love like me?
And what have you had enough of if today you prefer to be alone? I already know you have someone. I already know.
And although I will miss you, I will forget, if possible, our everyday life.
What else needs to happen for you to tell me to my face that it doesn't matter?
Let it rain now, I won't be afraid.
I won't hold you accountable for these words. Remember us as I do.
And although I will miss you, I will, if I can, forget our everyday life.
What else needs to happen for you to tell me to my face that it doesn't matter?
Let it rain now, I won't be afraid.
I won't hold you accountable for these words. Remember us as I do.