More songs by Frida Gold
Description
Artist: Frida Gold
Producer: Alina Sueggeler
Producer: Andreas Weizel
Vocals, Composer, Lyricist: Alina Sueggeler
Piano, Keyboards, Programming, Composer, Lyricist, Modular Synth: Andreas Weizel
Lyricist: Julian Schwizler
Programming, Modular Synth: Johannes Herbst
Mixer: Alexander Bornschein
Mastering Engineer: Robin Schmidt
Lyrics and translation
Original
Być może wejdę na K2, może też ultramaraton pobiegnę.
Być może napiszę hity do radia, może dla HBO tragikomedie. Być może stanę się ambasadorem Prady czy
Żabki, to obojętne. Nie będę głodował nigdy, dopóki są znane imiary potrzebne.
Może nauczę się cieszyć chwilą, zamiast biadolić, jak to było przedtem, bo obiecuję, że jeszcze nigdy, przenigdy życie nie było piękniejsze. Nigdy!
Noce nie były tak lekkie, nigdy tak nie smakowało powietrze.
Jeśli te wersy są gorsze niż w intro, drogi słuchaczu, obwiniaj me szczęście.
Być może muzykę rzucę całkiem, żeby rozpocząć zupełnie od zera.
Tylko, że nie da się wrócić do czasów, kiedy telefonu nikt nie odbierał. Teraz to ja nie odbieram.
Przemierzam czwarty ocean w ciągu dwunastu miesięcy. Piękna podróż po planecie, jakbym umierał.
Być może kiedyś nocny Fifi stwierdzi, że już nie podoba się noc, bo może zostanę fitness freakiem, który wam truje, że stawia na rozwój.
Być może znowu nie zmieni się nic. Być może dalej pożyję po prostu. Jeden osiemset, oświecenie.
Kłaniam się pięknie, dzięki za odsłuch!
English translation
Maybe I will climb K2, maybe I will also run an ultramarathon.
Maybe I'll write hits for the radio, maybe tragicodies for HBO. Maybe I will become an ambassador for Prada or
Frogs, it doesn't matter. I will never starve as long as the necessary amounts are known.
Maybe I will learn to enjoy the moment instead of whining like I did before, because I promise that life has never, ever been more beautiful. Never!
The nights had never been so light, the air had never tasted so good.
If these lines are worse than the intro, dear listener, blame my luck.
Maybe I'll quit music altogether to start from scratch.
But you can't go back to the times when no one answered the phone. Now I don't answer.
I'm crossing my fourth ocean in twelve months. A beautiful journey across the planet as if I were dying.
Perhaps one day Fifi will decide that she doesn't like the night anymore, because maybe I will become a fitness freak who tells you that she focuses on development.
Maybe nothing will change again. Maybe I'll just keep living. One eight hundred, enlightenment.
I bow beautifully, thanks for listening!