More songs by Simon Keizer
Description
Strangely enough, memory can be polite. He doesn't call, he doesn't text, he doesn't make a scene, but suddenly, somewhere between evening tea and a boring TV show, it all starts again – those eyes, that voice, and the phrase "what if...". It seems like everything has been experienced, let go, even signed in the archive under "former," but inside, a quiet light still flickers - like a lightbulb in an empty stairwell that no one turns off out of pity. It's funny, and a little sad: people promise to be friends, but who actually knows how to be friends after an ending? Only the music remained - soft, almost a whisper, like a conversation with someone who is no longer here, but who still doesn't leave. Because forgetting doesn't mean you stop remembering.
Lyrics and translation
Original
Als ik alleen.
Gewoon met mezelf en niemand anders, denk ik stiekem misschien iets te vaak aan jou.
Terwijl ik weet dat ik er niets meer aan veranderen kan.
Je bent uit het oog, maar niet uit het hart.
Dus na al die tijd stel ik vaker de vraag hoe zou het nu gaan?
Ik zou het niet weten.
Ik wou je vergeten, maar geloof me, je bent nooit verdwenen uit m'n hoofd. Hoe zou het nu gaan?
Ik zou het niet weten. Maar weet je m'n lief.
Jou vergeten, dat kan ik niet.
We waren het eens.
We zouden nog vrienden, zogenaamd dus zogezegd zo achteraf niet goed gedaan.
Ik hield never geen rekening met dat we later slechts een herinnering van iets van vroeger zouden zijn.
Dus na al die tijd stel ik vaker de vraag hoe zou het nu gaan?
Ik zou het niet weten.
Ik wou je vergeten, maar geloof me, je bent nooit verdwenen uit m'n hoofd. Hoe zou het nu gaan?
Ik zou het niet weten, maar weet je m'n lief.
Jou vergeten, dat kan ik niet. Meer aan te doen.
Nu pas het besef.
Jij was die een. Een op 1 miljoen.
Hoe zou het nu gaan?
Ik zou het niet weten.
Ik wou je vergeten, maar geloof me, je bent nooit verdwenen uit m'n hoofd.
Hoe was het gegaan als ik was gebleven?
Vergeven m'n lief, maar jou vergeten, dat kan ik niet.
English translation
When I'm alone.
Just with myself and no one else, I secretly think about you a little too often.
While I know I can't change anything anymore.
You're out of sight, but not out of mind.
So after all this time I often ask the question: how would things go now?
I wouldn't know.
I wanted to forget you, but believe me, you never disappeared from my mind. How would things go now?
I wouldn't know. But you know my love.
I can't forget you.
We agreed.
We were still supposed to be friends, so supposedly, so not well done afterwards.
I never took into account that later we would only be a memory of something from the past.
So after all this time I often ask the question: how would things go now?
I wouldn't know.
I wanted to forget you, but believe me, you never disappeared from my mind. How would things go now?
I wouldn't know, but you know, my love.
I can't forget you. More to do.
Only now the realization.
You were that one. One in 1 million.
How would things go now?
I wouldn't know.
I wanted to forget you, but believe me, you never disappeared from my mind.
What would have happened if I had stayed?
Forgive my love, but forget you, I cannot.